Vrijheid Blijheid & Harde Waarheid

The Sunshine State

Het is alweer even geleden dat ik hier iets postte. Ik ben hier nu al meer dan 2 maanden en ik heb er vaak aan gedacht om iets te schrijven, maar ik had niet het gevoel dat ik iets te vertellen had dat ik aan iedereen wilde vertellen. Mensen verwachten dat als je op zo’n reis gaat, dat je elke dag extreem leuke dingen doet waar je iedereen over wilt vertellen, maar ik heb eigenlijk niet zo veel wat ik met iedereen wil delen. Ik doe veel leuke dingen met mijn vrienden hier en ik ontdek de stad, maar ik heb weinig spannende reisverhalen aangezien ik de hele week werk. En dat vind ik helemaal niet erg, want ik vermaak me hier prima.

Ik heb hier mensen ontmoet die mij een ander soort leven laten zien. Alles in Europa (of ten minste voor mij) leek zo logisch: basisschool, middelbare school…

View original post 954 woorden meer

Advertenties

Stage in The Big Apple

Heel mijn leven droomde ik over New York. In mijn ogen worden daar de trends gezet. Of je het nu hebt over muziek, films, werk, mode of lifestyle, in New York wordt het uitgevonden en vervolgens langzaam overgebracht op de rest van de wereld. Voor mij was het daarom een logische keuze om stage te gaan lopen in Amerika. Deze kans kreeg ik maar één keer en die moest ik met beide handen aanpakken. Daarnaast is het gewoon erg goed voor je ervaring en je eigen ontwikkeling. Ik heb het altijd al erg interessant gevonden om met andere culturen en tradities in aanraking te komen. Aangezien ik een soort droombeeld over New York had gevormd, was ik erg benieuwd naar de realiteit. Je hoort altijd dat het Amerikaanse bedrijfsleven erg hard is en dat het ieder voor zich is. Ellebogenwerk zoals we dat noemen. Zelf beter worden van andermans fouten of ideeën. Dat is dan weer iets waar ik niet zo van houd, maar de behoefte om New York een keer te hebben meegemaakt, was velen malen groter.

Semi local

Ik wilde New York echt beleven als inwoner en niet als toerist. Mijn stage gaf me daar de gelegenheid voor. Ik werd voor zes maanden een semi local. De voorbereidingen van mijn stage heb ik gelukkig niet alleen hoeven doen. Stagehuis heeft mij hier heel erg bij geholpen. Het was fijn dat toen ik daar aankwam alles goed geregeld was en dat ik een erg fijn appartement had om te slapen. Het eerste weekje hoefde ik nog geen stage te lopen en heb ik New York mogen ontdekken. Ik betrapte me er op dat ik, ondanks dat ik graag dingen wilde ervaren zoals de locals dat doen, als een echte toerist te werk ging. Dat zit er toch een beetje in als je nieuw bent in een stad. Na zes maanden daar te hebben gezeten voelde ik me wel een klein beetje een New Yorker.

Vrijheidsbeeld

Stage

Mijn stage vond plaats bij een online marketing bedrijf. Een bedrijf met grote klanten en veel werknemers. Mijn eerste dag vond ik erg spannend. Is mijn Amerikaans/Engels wel goed genoeg? Kan ik wel voldoen aan hun verwachtingen? Gelukkig verdwenen die zenuwen als sneeuw voor de zon. Ik werd erg warm ontvangen en kreeg een bureautje bij de andere interns (stagiaires). De sfeer binnen het bedrijf was erg relaxt en collegiaal. Niks geen ellebogenwerk. Ze stonden voor mij klaar en hielpen mij waar nodig. Mijn collega’s probeerden de stagiaires zoveel mogelijk bij het bedrijf te betrekken, waardoor we als volwaardige collega’s mee konden werken. Ze waren erg enthousiast over mijn werk en de ideeën die ik opperde. Gelukkig kreeg ik ook een goede band met de vier andere stagiaires. Twee kamen er echt uit New York en de andere twee kwamen uit Los Angeles en Londen. We gingen regelmatig samen op stap en lekker dineren. Ik heb me daarom nooit alleen gevoeld. Er was altijd wel iemand die iets wilde doen. De twee New Yorkers namen ons ook mee naar hun familie en betrokken ons bij alle Amerikaanse tradities. Door hen heb ik me een beetje weten te gedragen als local.

Back home

Na zes maanden in New York doorgebracht te hebben, was ik nog verliefder dan dat ik al was. Het is echt een stad naar mijn hart. Ik vond het ontzettend jammer dat ik afscheid moest nemen van alle lieve vrienden die ik gemaakt had en van mijn collega’s. Ik heb nog wel een ontzettend gaaf afscheidsfeest gehad van mijn collega’s. Een volledige VIP behandeling met heerlijke champagne, luxe hapjes en VIP plaatsen in de club. De baas van het bedrijf heeft mij op het hart gedrukt dat ik altijd welkom was en dat er altijd plaats was voor mij binnen zijn team, dus wie weet. Toen ik eenmaal in het vliegtuig zat richting Nederland, had ik toch ook wel heel veel zin om mijn familie en vrienden weer te zien. Mijn stage in Amerika was echt een top ervaring.

Complimenti di mama

MilaanItalië, het land van de pasta’s, pizza’s, pesto, Parmezaanse kaas en bovenal van de metro man. Stage lopen in Milaan, de mode stad. Voor mij een droom die uit kwam. Mijn vriendinnen bleven grappen maken over de Italiaanse mannen en kreten als: Italiaanse mannen blijven maar trouw aan één vrouw en dat is hun moeder, werden al snel over tafel geschreeuwd. Er bestaan inderdaad  veel clichés over deze mannen en ik ging met eigen ogen bekijken of deze clichés echt waar zijn. 5 september was het zover, ik vertrok naar Milaan. Het vliegtuig lande op vliegveld Bergamo. Ik haalde mijn koffers op en liep richting de bussen. Daar maakte ik meteen kennis met de Italiaanse mannen. Mannen die bij hun vrouw en kinderen lopen, fluiten ongegeneerd naar je en draaien hun hoofd gerust nog een keertje om. Aangekomen op het centraal station van Milaan stond er een taxi voor mij klaar. Deze was geregeld vanuit het bedrijf waar ik stage zou gaan lopen. Een groot uitgeversbedrijf dat beschikt over vele modebladen. Ik heb natuurlijk de film ‘The devil wears Prada’ tientallen keren gezien en had me dan ook op het ergste voorbereid. De taxi zette mij af voor een groot appartementen complex midden in het centrum. Ik kon mijn ogen niet geloven. Is dit de plek waar ik de komende zes maanden mag wonen? Heaven! Binnen stond de personal assistent (ja, je leest het goed) van mijn toekomstige baas al klaar om mij op te vangen. Veel tijd om mijn spullen uit te pakken en mijn kamer in te richten had ik niet. We moesten namelijk naar een bedrijfsborrel en het was wel zo leuk dat ik daar ook bij aanwezig was. Snel opfrissen en omkleden dus. Terwijl ik had gehoopt dat ik nog even wat privacy kon krijgen, bleef deze beste man stoïcijns staan en begon nog drukkere gebaren te maken dat ik op moest schieten.

Borrelen

In de badkamer ontstond een kleine kledingcrisis, want wat trek je aan naar zo’n borrel. Ga ik voor mijn stoere, maar elegante jumpsuit of kies ik voor mijn zwarte jurkje. Na welgeteld 25 minuten kwam ik uit de badkamer. Gehuld in een little black dress en hoge hakken. Gelukkig scoorde ik hier punten mee bij de personal assistent. Nooit gedacht dat hij later één van mijn beste vrienden zou worden in Milaan. Hij viel op mannen en had wat dat betreft precies dezelfde smaak als ik. We stapten de taxi, die nog steeds braaf stond te wachten, weer in en reden naar een groot en imposant hotel. Gelukkig heb ik meerdere cursussen Italiaans gevolgd, zodat ik met iedereen, ook met de mensen die geen Engels konden, kon praten. Ik was blij dat ik voor het jurkje had gekozen. Wat ik daar aan trof waren tientallen dames met lange, blote benen en hoge hakken. Het ene jurkje nog mooier dan het ander. Dit zou de modenorm zijn waar ik elke dag weer aan moest gaan tippen. Gelukkig werd ik door iedereen vriendelijk verwelkomd en klikte het met de meesten van hen. Mijn bazin bleek, tot mijn grote opluchting, geen hoofdredacteur a la Anna Wintour te zijn, maar een ontzettend leuke, vlotte en ambitieuze vrouw. Ik en drank zijn niet elkaars beste vrienden. Na een paar drankjes sta ik op mijn kop, kraam ik de raarste dingen uit en trek in zonder gene mijn hakken uit. Gelukkig was ik niet de enige met een slok op, of beter gezegd, er was er maar één die niet te veel had gedronken.

The day after

De volgende dag werd ik met een lichte kater wakker, maar wat was het gezellig! Met een licht bonkend hoofd raapte ik mezelf bij elkaar. Het was tijd om alles te regelen en om mijn spullen fatsoenlijk uit te pakken, maar eerst even mijn Facebook checken. Met twintig nieuwe vriendschapsverzoeken voelde ik me wel erg populair. Allemaal nieuwe collega’s. Na een lange douche was het tijd om een Italiaans nummer aan te schaffen en om de stad maar eens te verkennen. Zonnebril op, slippertjes aan en gaan. Ik dacht dat de bouwvakkers in Nederland erg waren, maar hier in Italië overtreffen ze alles. Gejoel, gefluit en geklap naar elke vrouw die langs loopt. Wat ik het bizarste, maar waar ik tegelijkertijd ook heel grappig vond, was de italiaan die vlak voor mijn neus kwam staan, zijn duim, wijsvinger en ringvinger bij elkaar kneep en riep: “Complimenti di mama”.

Stage

Maandag was dan mijn eerste stagedag. Iedereen zat nog vol met verhalen over afgelopen vrijdag. Ik was blij dat Roberto, de personal assistent, mij mee had gesleept. Dit had ik niet willen missen. Mijn stage was echt een geweldige ervaring. Ik heb er super veel geleerd. Waar ik wel heel erg aan moest wennen was de Italiaanse laksheid. Geen zin om 9 uur te beginnen? Dan kom je toch wat later. Vandaag niet toegekomen aan dat artikel, dan doe je dat toch gewoon morgen en anders overmorgen. Uiteindelijk is er altijd super veel stress een paar dagen voor de deadline. Ik als ijverige Nederlander wilde juist zoveel mogelijk geregeld hebben, zodat ik ruim de tijd had om alles nog een keer te checken. Een Italiaan met stress is ook geen goede combinatie. Ik mag dan best een woordje Italiaans spreken, maar een gestressde Italiaan is werkelijk waar onverstaanbaar. Toch heb ik ook veel van de Italiaanse werkcultuur geleerd. Ze zijn over het algemeen vriendelijk, maar kunnen ook heel hard zijn. Niet over je heen laten lopen en op je strepen staan. Ze krijgen voor elkaar wat ze voor elkaar moeten krijgen.

Clichés

Om nog even terug te komen op de clichés, ja die zijn grotendeels waar. Italiaanse mannen vertrouw ik voor geen cent als het aankomt op trouw zijn. Natuurlijk bestaan er wel trouwe Italianen, maar een groot deel wil best wel eens van een ander snoepen. Verder zijn het echte moederskindjes. Ook de eetgewoonte van een Italiaan is redelijk bizar. We weten dat ze veel pasta eten, maar dat het zoveel was, had ook ik niet gedacht. Veel italianen stoppen in de ochtend even bij een koffiebarretje om een espresso achterover te slaan en een croissantje naar binnen te werken. Verder lunchen ze met pasta, is het tussendoortje pasta en bestaat het avondeten (wat overigens pas rond 21.00 uur of later plaats vindt) uit pasta met salade en veel focaccia.

Stage Amerika

Ik heb een ontzettend gave tijd gehad in Milaan. Ik heb er veel vrienden gemaakt en het was een levenservaring die niemand mij meer afneemt. Het enige wat ik in het begin lastig vond, was het regelen van een stage. Hier had ik graag hulp bij gekregen. Stage in het buitenland is mij zo goed bevallen dat ik ook mijn afstudeerstage elders ga doen. En wel in Amerika. Aangezien ik geleerd heb van mijn fouten heb ik stagehuis om hulp gevraagd met het regelen van mijn stage in Amerika. Een echte aanrader, want alles wordt perfect geregeld!

Een koffer vol ervaring

De start van een nieuw academisch jaar is altijd een mooi moment om na te denken over nieuwe activiteiten en avonturen. Wat wil jij dit jaar leren, zien, ervaringen en doen? En waar wil jij dit dan? Waarom bijvoorbeeld dit jaar niet op avontuur in het buitenland!

Vele JoHo Worldsupporters gingen je voor en staken de handen uit de mouwen als stagiair of vrijwilliger in een ontwikkelingsland! Op het Worldsupporter platform delen zij hun verhalen, tips, inzichten en activiteiten, en lees je hoe hun buitenlandervaring een positieve impact heeft op hun leven terug in Nederland. Zoals Worldsupporter Vincent, die twee maanden aan de slag ging bij een Sustainable Development project in Ghana.

Ik kwamvincent 2 aan in Nederland toen het vroor. Met 30°C stapte ik het vliegtuig in, met -30°C stapte ik het vliegtuig uit. Althans, zo voelde het. Voor mij was het niet zozeer dit temperatuurverschil wat indruk maakte, maar een letterlijk wereld van verschil. Het contrast tussen arm en rijk is groot, maar ergens is er ook maar een klein verschil. In Nederland zijn er genoeg mensen die ook in armoede leven. Elk land kent armoede en wat armoede is, dat hangt af van de context.

Terug in Nederland ben ik begonnen met het afronden van mijn master Human Geography. De scriptiethema´s werden bekend gemaakt toen ik nog in Ghana zat. Mijn voorkeur ging uit naar het thema met betrekking tot ´environment,development and governance´. De thema´s waaruit ik kon kiezen besprak ik met mijn omgeving in Ghana en het was mooi om te zien dat mijn omgeving een duidelijke voorkeur had voor één bepaald thema: mijn voorkeursthema. Uiteindelijk heb ik mijn voorkeursthema gekregen en ging ik samen met mijn begeleider op zoek naar een interessant onderwerp, gerelateerd aan het thema. Al vrij snel kwamen we uit bij de Sustainable Development Goals (SDGs), de opvolgers van de Millennium Development Goals (MDGs).

Het is misschien te zwaar gezegd dat alles bij elkaar komt, maar zo voelt het op het moment van schrijven wel. Na stage te hebben gelopen bij Oxfam Novib, na in Ghana te zijn geweest, na mijn scriptie te hebben geschreven over de SDGs, kom ik net weer thuis van een dag stage bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Mijn onderwerp? De MDGs en Nederlandse inbreng in de post-2015 ontwikkelingsagenda. Inderdaad, de opvolgers van de MDGs.

En natuurlijk, ikI love millenniumdoen heb er zelf voor gekozen. Althans, het komt niet vanzelf, maar waar een wil is is een weg. Willen is kunnen. Maar het voelt alsof alles bij elkaar kwam. De MDGs en de SDGs voelen als een soort rode draad door mijn leven lopen, ik lijk er soms 24/7 mee bezig te zijn.

Even een terugblik; de eerste kennismaking met ‘Worldsupporter’ was in Den Haag. Tijdens de voorbereidende trainingsdag van Worldsupporter en de MillenniumDoen! toelage werd de vraag gesteld of iemand wist wat de MDGs zijn. Absoluut, ik wist wat het zijn en ik weet dondersgoed hoe de opvolgers zullen gaan zijn; althans, welke richting die opgaan. Eenmaal in Ghana ondervind je first hand waarom er MDGs zijn. Je ervaart dat landen voortgang kunnen boeken, maar dat het niet altijd vanzelf gaat. Sterker nog, sommige targets van de MDGs hebben vooruitgang geboekt, sommige zijn gestagneerd en soms is er zelfs sprake van achteruitgang.

Ik denk dat het een pVincent 1erfecte keuze is geweest van mij om naar een ontwikkelingsland te gaan. Mijn ervaringen in Ghana zijn de drijfveer geweest om mijn thesis over het bovengenoemde onderwerp te schrijven, en ook zeker om te solliciteren voor de stage bij het Ministerie. Het maakt het gevoel sterker. Ghana heeft bevestigd dat ik actief wil blijven in dit vakgebied. Het is goed om naast theorie ook de praktijk te zien, te ruiken, te proeven, te voelen, te ervaren. Het maakt het gevoel sterker om iets te willen doen. Je ziet de arme gebieden zelf, je praat met de mensen zelf. Een koffer vol ervaring nam ik uit Ghana mee; ervaringen uit het veld. Een koffer die altijd gevuld zal blijven.

Challenge

 

 

Stage lopen in Spanje

Ga je een een master in het buitenland doen of wil je juist je meewerkstage over de grens voltooien? Spanje dan een goede optie! Spanje is voor velen echt het ideale vakantieland en wanneer je hier dus een tijdje zal verblijven kun je het land en zijn inwoners en cultuur echt leren kennen. Stage lopen in Spanje is voor Nederlandse studenten goed te doen. De afstand tussen Nederland is goed te overbruggen en omdat Spanje ook bij Europa hoort zijn de voorzieningen en regelgevingen niet heel anders en goed te noemen. Wat zijn nu eigenlijk de leuke zaken aan Spanje en wat kun je nu echt verwachten wanneer je naar Spanje vertrekt?

De Spaanse taal
Het Spaans staat op de derde plaats van meest gesproken talen ter wereld. Wanneer je Spaans leert kun je je dus wereldwijd (naast Engels) goed uit de voeten maken. De Spaanse taal wordt namelijk gesproken door ongeveer 420 mensen, echter niet altijd als moedertaal. Doordat de Spaanse taal ook in de Verenigde Staten wordt gesproken groeit dit aantal nog snel. Sommigen beweren dan ook dat de Spaanse taal , zeker in de Westerse wereld, de taal van de toekomst is en wellicht het Engels zal verslaan. Spaans leren in Spanje is het slimste wat je kunt doen, niet alleen kun je de theorie direct in de praktijk brengen, je leert ook het land en de cultuur kennen.spanje01

De Spaanse cultuur

De Spaanse cultuur kun je overal terug zien. Spanje heeft prachtige gebouwen en veel is dan ook bewaard gebleven. Spanje heeft een sterke culturele uitstraling die je op de straat al kunt zien. Denk aan de vele Spaanse liedjes die je kunt horen en de flamenco welke uit Spanje komt. Kunst speelt een grote factor in de Spaanse cultuur, denk aan de beroemde Dali, Picasso en Gaudi, kunstenaars die nog steeds een erg groot aanzien hebben en die ook in de hedendaagse Spaanse cultuur nog steeds een rol spelen.

Het buitenleven is in Spanje erg belangrijk, het weer is hierbij natuurlijk van grote invloed. Je ziet vele pleintjes en bankjes staan waar de Spanjaarden samen kunnen komen om het leven van alledag te bespreken. Tussen 2 en 5 uur ‘s middags is er de bekende Spaanse Siësta waarbij de mensen dan eten en rusten. Winkels sluiten en hierdoor zijn de winkels ‘s avonds ook langer geopend. In de toeristische steden zie je echter wel vaker dat de grote ketens de deuren niet meer sluiten en ook in andere sectoren wordt tegenwoordig wat vaker toch doorgewerkt.

Drinken en eten in Spanje

Eten en drinken is in Spanje erg belangrijk. De Spanjaarden kennen tijdens de dag vier eetmomenten. Vaak wordt voor het ontbijt al een zoet gerecht gekozen en eten ze tijdens de Siësta een warme maaltijd. Deze maaltijd is voor hen de belangrijkste van de dag. Erna eten ze vaak wat tussendoortjes, vaak zijn dit gerechten die wij als de Tapas kennen. Denk aan olijfjes, sardientjes, calamaris en tortilla. Hierna volgt nog een lichte maaltijd waarbij ze lekkere desserts eten. Wanneer je stage gaat lopen in Spanje is het zeker aan te raden de typisch Spaanse gerechten allemaal eens te proberen. Daarnaast heb je vaak ook echt nog authentieke streekgerechten die zeker aan te raden zijn!spanje02  Bij het eten hoort natuurlijk ook een lekker drankje. In Spanje zijn ze vooral verzot op Sherry, wijn, en bier. Vaak wordt er ook echt de drank gedronken die plaatselijk wordt geproduceerd. Hiernaast heb je natuurlijk ook de welbekende sangria. Een sangria is een mix van fruit, rode wijn, suiker, kaneel en cognac. Vaak heeft ieder café of restaurant zijn eigen recept hiervoor en daarom kan er erg veel verschil zitten in de kwaliteit van het drankje.

Bedrijfsleven in Spanje
Wanneer je stage gaat lopen in Spanje kom je natuurlijk terecht in het Spaanse bedrijfsleven. Realiseer je goed dat in Spanje andere sociale voorzieningen zijn wanneer je bijvoorbeeld ontslag krijgt of er zich andere calamiteiten plaatsvinden. De werktijden in Spanje zijn vaak ook wat langer dan in het contract vermeld staat en normaal gezien gelden er werktijden van 09.00 tot 14.00 en van 17.00 tot 20.00. Erg lange dagen maar wel met een flinke pauze hiertussen. Daarnaast zijn veel bedrijven gesloten op vrijdagmiddag of zijn ze in de vakantieperiode een gehele maand dicht.

Spraakmakend vrijwilligerswerk in Guatemala

vera 2

 

 

 

 

JoHo Worldsupporter en logopediste Vera van de Kolk zette haar kennis en kunde in als vrijwilliger in Guatemala. Tijdens haar studie verdiepte ze zich in schisis (aangeboren afwijking van het gezicht die zich kenmerkt door een spleet of groef in de bovenlip (hazenlip), kaak of gehemelte) en schreef ze een adviesrapport over de voedingsproblematiek bij baby’s en kinderen met schisis. In Guatemala zette ze zich in voor een spraakproject voor kinderen en jongvolwassenen met deze aangeboren afwijking. Op het Worldsupporter Platform beschrijft ze haar ervaringen, inclusief een bijzondere ontmoeting met een leeftijdsgenoot en hoe ze zich terug in Nederland blijft inzetten!   

Vorige zomer vertrok ik naar het prachtige Guatemala. Ik heb daar 6 maanden vrijwilligerswerk gedaan bij de organisatie TESS Unlimited. Ik ben logopedist en heb mij voornamelijk bezig gehouden met het geven van logopedische behandelingen aan kinderen en jongvolwassenen. Daarnaast ben ik mee geweest met operatieweken en schisis-evaluaties in het land. Tijdens deze schisis-evaluaties melden zich ook ouders met hun baby’s en wordt o.a. naar de gezondheid van het kind gekeken. Regelmatig komen er zwaar ondervoede baby’s binnen. Wanneer de kinderen te weinig wegen en/of ziek zijn worden ze naar het ziekenhuis gebracht waar ze de zorg krijgen die zijn nodig hebben. Het is geweldig om te zien hoe ze dan aansterken en uiteindelijk geopereerd kunnen worden.

Vera 1Tijdens een operatieweek ontmoette in Simonia. Ze is 22 en woont nog thuis, waar ze de hele dag tortilla’s maakt en vervolgens verkoopt. Het huis komt ze bijna niet uit waardoor ze weinig sociale contacten heeft. Ze heeft wat aanspraak met haar broertjes en zusjes en helpt haar moeder met het huishouden. Ze gaf aan mij aan dit zo prima te vinden, ze is immers niet anders gewend, maar ik vond het moeilijk om te zien hoe onzeker Simonia was. Ze is geboren met een schisis. Deze operatieweek zou zij een lipreconstructie krijgen, iets wat ze spannend vond, maar vooral ook naar uitkeek. Ze schaamt zich namelijk enorm voor haar schisis en afwijkende spraak. Wanneer iemand langs haar loopt, doet ze haar hand voor haar gezicht. Het liefst praat ze niet, uit angst dat mensen haar zullen uitlachen. Veel kinderen met schisis in Guatemala gaan niet naar school omdat zij gepest worden. Ze raken daardoor in een sociaal isolement, zitten de hele dag in huis, hebben weinig of geen vrienden en een hele kleine kans op werk. Zo ook Simonia. Ze vertelde mij niet te kunnen lezen en schrijven. Op school werd ze namelijk gepest en is daar toen vanaf gegaan. Ze kwam mijn behandelkamer in als een stil, onzeker meisje in vuile kleding met gaten. Ik nam het logopedisch onderzoek af en probeerde wat te kletsen. Haar antwoorden waren de eerste dagen kort, ze schaamde zich, maar na een paar dagen merkte ik dat het vertrouwen groeide en ze begon te kletsen.

Verhalen als die van Simonia maakten grote indruk op me. Hun levens zijn als een compleet andere wereld. Een wereld waar ik mij voor mijn bezoek aan Guatemala geen voorstelling van kon maken. Ook een wereld waar ik mij, terug in Nederland, niet los van wil maken. Ik ga het Worldsupporter platform gebruiken om mijn verhaal te blijven vertellen, aandacht te vragen voor Stichting TESS en fondsenwervende acties te promoten.

Ik merk dat er vanuit Nederland meegeleefd werd en wordt. Ontwikkelingshulp is voor veel mensen te onbekend en te ver weg. Mensen zeggen toch niet te weten waar hun geld heen gaat, komt het wel bij de juiste personen terecht? Heeft het nog zin iets te geven? Door mensen mijn verhaal te vertellen en het verschil dat TESS Unlimited maakt voor families te laten zien, breng ik het dichterbij en merk ik dat mensen zich anders opstellen. Ze reageren positief en ze worden aan het denken gezet. Ook zien ze het nut ervan in, ze zien dat het nodig is en veel mensen vragen wat zij op hun manier kunnen bijdragen aan het project.

Collega´s en bekenden van mijn vader hebben bijvoorbeeld materiaal en speelgoed opgestuurd, er zijn al veel donaties overgemaakt naar de organisatie, verschillende vrienden zitten er over na te denken om ook vrijwilligerswerk te gaan doen, een vriendin heeft met vioolspelen geld ingezameld en 4 vriendinnen zijn op dit moment bezig met het organiseren van een hockeyclinic; alles voor het toveren van meer glimlachen in Guatemala! Ik vind het super om te merken dat ik met mijn verhalen anderen inspireer en dat mijn ervaringen ook anderen tot handelen brengt.

Vera presentatie 2Recent ben ik met twee oud-vrijwilligers en in samenwerking met TESS een campagne gestart, Campamento Sonrisas. We gaan in november 2014 een 2-weeks zomerkamp organiseren, met extra psychologische hulp en logopedische behandelingen voor Guatemalteekse kinderen met schisis. Maar ook leuke workshops, dramalessen, veel sport, koken, lezen en schrijven. We hebben al een dramadocent, extra logopedisten en een Guatemalteekse psycholoog kunnen regelen. Veel vrienden, familie en studiegenoten denken en sponsoren mee. We willen zoveel mogelijk mensen bewust maken van de problematiek, informatie delen en natuurlijk veel financiële middelen ophalen. Zo haalden we pas al ruim 800 euro op met een Guatemalteeks diner!

Ik realiseer me steeds meer dat het half jaar in Guatemala mij heeft veranderd. Ik heb zoveel geleerd, iets wat ik tijdens het verblijf zelf niet direct merkte. Ik kan alles veel beter relativeren. Mijn nieuwe levensmotto is dan ook ‘Lekker belangrijk!’. Guatemala heeft me geleerd wat écht belangrijk is en dat ik me wil inzetten voor de dingen die er écht toe doen.

Heb jij tijd, energie, een goed idee of kun je wat financiën missen? Doe net als cabaretier Jan Jaap van der Wal mee en kijk op https://www.facebook.com/glimlach2014 hoe jij kan helpen.

Met ‘duurzame’ bagage op stage…

Dat je tijdens een stage of vrijwilligerswerk in het buitenland niet alleen academisch en professionele vaardigheden ontwikkelt, maar dat een buitenlandervaring ook je gedrag in zowel het buitenland als Nederland verandert, ondervindt JoHo Worldsupporter Kirsten van der Vegt. Zij bereidt zich voor op haar stage-avontuur op de Filipijnen en beschrijft haar ervaringen en overwegingen op het Worldsupport Platform.

Het is weer gelukt! 20130712_143105De vakantie voor aankomende zomer is geboekt. En deze keer is het een bijzondere reis. De afgelopen jaren ging ik elke zomer met een vriendin of alleen naar Azië om te backpacken en de mooiste en kleinste plekjes te ontdekken met zuid Sulawesi vorig jaar toch wel als één van de hoogtepunten. Aankomende zomer gaan we het anders doen, ik heb een reis “ontworpen” voor ons gezin. Deze zomer kan ik mijn ouders en zusje alle mooie plekken laten zien en zelf nog een aantal nieuwe plekken ontdekken. Ook zullen zij het project bezoeken op Bali waar ik al sinds 2010 actief voor ben. Super! Aan het eind van onze reis zal ik zelf naar de Filipijnen vertrekken voor het 2e deel van mijn stage… kan slechter toch?

Een belangrijk “dingetje” tijdens mijn reizen is dat ik zoveel mogelijk rekening probeer te houden met de lokale bevolking, cultuur en de natuur. Ik geef graag een donatie voor het behoud van het koraal, zorg dat ik geen afval achterlaat, koop zoveel mogelijk bij de lokale bevolking en wordt oprecht gelukkig van eco-verantwoorde hotels en restaurants. Zo kwam ik vorig jaar na een lange wandeling terecht in een kleine plaats in Zuid Sulawesi. Hier zag ik hoe de houten cruise (zeil)-schepen met de hand werden gemaakt. Ik raakte (oké, ja ik had hier het voordeel dat ik Indonesisch spreek) in gesprek met één van de bouwers die mij een rondleiding gaf op dit schip. Het uitzicht vaFoto europassnaf het dek was echt adembenemend. Na de rondleiding ben ik wat gaan drinken bij een lokaal tentje. Voor mij een ervaring om nooit te vergeten. Tijdens mijn stage op de Filipijnen hoop ik nog veel meer mooie mensen tegen te komen, zomaar spontaan op straat of via Smokey Tours.

Een ander leuk initiatief wat goed past binnen mijn “Fair-travel” idee is de Reiskringloopwinkel waar je zelf spullen aan kunt doneren of gedoneerde reisartikelen kunt aanschaffen. Op deze manier worden reisartikelen hergebruikt en steun je verschillende projecten in ontwikkelingslanden, o.a. op de Filipijnen! Daarnaast scheelt het mij veel in kosten, wat als student natuurlijk ook niet geheel onbelangrijk is. Ook mijn moeder was erg blij met dit initiatief want nu was er eindelijk een goede reden om de zolder op te ruimen. In enkele uren hadden we samen heel wat spinnenwebben verwijderd, vakantie herinneringen opgehaald, veel gelachen en een stapel spullen voor de reiskringloop winkel verzameld. Want tja … waar wij vroeger als gezin vaak gingen kamperen, kiezen mijn ouders nu (vaak zonder kinderen) toch liever voor een huisje aan de kust of zoals dit jaar een mooie verre reis met het hele gezin. De thermoskan, het strandmatje, jerrycan, opvouwbare krukje en camping speelgoed waren voor hen dus overbodig. Hopelijk zijn er andere mensen die hier nog wel wat aan hebben en krijgen onze (toch wel geliefde) reisartikelen een mooi tweede leven.

Daarnaast is de Reiskringloopwinkel ook ideaal voor iedereen die vrijwilligerswerk gaat doen. Zo vond ik er een baby-klamboe waar ik één van mijn Balinese vrienden aankomende zomer erg blij mee kan maken. Zijn dochtertje is namelijk niet alleen bij hem erg geliefd, maar helaas ook bij de muggen.

Voor mezelf doe ieuropass 2k volgende week nog één laatste reisartikelen check en dan… dan kan voor mij de vakantie beginnen. Ik heb er zin in, laat de zomer maar komen!